نه!  نه....باورم نمی شه....یعنی....

یعنی هیچکس....هیچکس منو به بازی ِ  ترانه های مورد علاقه دعوت نکرده؟!!

آخه چرا؟!.....دلیل تون چی بوده؟ { گریه}

 { بعد از به خود آمدگی } : البته داشتم فکر می کردم واسه من ِ دیوونه ی موسیقی، اتنخاب هفت تا، فقط

هفت تاآهنگ( نه ۷۰ تا، نه۱۴۰تا، نه ۲۱۰ تا،....)، از هر شکنجه ای بدتره!

 حتی انتخاب هفت تا آهنگ از Queen،هفت تا از Metallica، هفت تا از U2، هفت تا از

  The Cranberries، هفت تا از اِبی و هفت تا از گوگوش(البته قدیمی هاش) غیرممکنه!

حالا گیریم که تونستم هفت تا آهنگ از اوهام(O-Hum) و هفت تا ازColdPlay، انتخاب کنم( چون

آلبوم هاشون کمتره)، با موسیقی های بدون کلام چی کار کنم؟ تکلیف  Satriani Joe  و

Otmar Liebert و Yanni چی می شه؟ ۶۰-۵۰ تا تک آهنگ از این و اون رو چی کارش

کنم؟...نه...نمی شه....

  بنابراین:

از کلیه ی عزیزانی که دانسته یا ندانسته، من را به این بازی وسوسه کننده در نگاه اول،

ولی شکنجه آور در ادامه، دعوت نکردند، کمال تشکر را دارم! مرسی!!

این روزها،

 هوا،

عرفانی شده است...

   دیگر نه می توانی دوستم بداری

                         و نه می توانی فراموشم کنی ،

                  پس نفرت، 

                              بهترین راه حل خواهد بود.

به قول مولان(Mulan) : 

!!!  We Did It

پ. ن: احساس آزادی می کنم!

پی نوشت ضروری:

منظور از we من و خودم می باشد! منظور از did امتحان می باشد!